Panznamsienasłoniach

“ Zabierz mnie proszę 
Już mi z powiek za dużo spada 
Morza słonego od rozpaczy 
Jestem taka ciężka 
Zmęczona, splątana 
Roje mrówek mam w głowie 
A na sercu kolejna łata 
  
Zabierz mnie w bezpieczne miejsce 
Już nawet nie odróżniam 
Kolejnych strzał przechodzących przez skórę 
Czy to że trawa zielona, a zimno i wrzesień 
Czy te przekwitłe, gnijące truskawki 
Czy że o dwudziestej ciemno 
Czy że marnie mi jest i samotnie 
Czy że już wierzyć przestałam 
  
Zabierz mnie, weź, ja się nie będę opierać 
Za bardzo jestem na to zmęczona 
Że niepotrzebnie lubię Twój uśmiech 
Że mi jest nie wolno 
Że moja pościel trzyma Twój zapach 
Że lubię Twoje nadgarstki i włosy 
Że myślę zaraz po przebudzeniu 
Że się kładę z Tobą w głowie 
  
Jak byś mnie gdzieś schował, daleko i głęboko 
Daleko od obawy, przesądu i moru 
Daleko od winy, gorzkiej nie wiary 
Daleko od mężczyzn delikatnych jak kwiatki 
Daleko od kobiet z penisami 
Daleko od leków nasennych i zimnej pościeli 
Daleko  od wstydu i zażenowania 
  
Tak, wiem nie powinnam, 
Przepraszam, zapomnij 
Już tak nie będę. 
Już nic nie popsuje 
  
Dlatego zabierz mnie lub oddaj przynajmniej 
W jej ciepłe ręce. ”

Reposted from meideen

“

 nie bój się chodzenia po morzu
nieudanego życia
wszystkiego najlepszego
dokładnej sumy niedokładnych danych
miłości nie dla ciebie
czekania na nikogo

przytul w ten czas nieludzki
swe ucho do poduszki
bo to co nas spotyka
przychodzi spoza nas

”

Reposted from meideen via lajla

“ Niewielu jest ludzi, którzy się interesują tym, co kto inny myśli albo co ma do powiedzenia. W najlepszym razie słuchają cię, żebyś ty potem musiał ich wysłuchać. I wszyscy nawzajem wciskają sobie tony kitu. Czasami trafi się ktoś, kto wygląda, jakby słuchał, ale w końcu się wydaje, że tylko czai się na jedno twoje słowo, takie, od którego będzie mógł odbić z własną opowieścią. Mnie rozmowy towarzyskie przeważnie nudzą. ”

Reposted from maybeyou via cefuj

“ Jeszcze w szkole, pamiętam, mówiono nam, że w naszych organizmach jest węgla na 2000 ołówków, wapnia na 30 kawałków kredy i żelaza na jeden gwóźdź.

Dzieciom trzeba mówić co innego: że ich organizm można liczyć w diamentach, kielichach wina, filiżankach herbaty i balonach.

Leżała skulona jak płód. Lewą dłoń trzymałem pod jej stopami, prawą na czubku głowy, objąłem ją mocniej, mocniej przytuliłem do brzucha mówiąc:

teraz jesteś moja
jesteś jak tysiąc diamentów
jak garść złotych obrączek
jak kreda na tysiąc gier w klasy. ”

Reposted from bromba via lajla